Myajima eiland

Het slapen in Rykon had verkeerd ingeschat. Zo verkeerd, dat ik me zelfs overslapen heb. Gehaast ben ik dan maar via de metro naar de haven van Hiroshima gereisd, om daar de boot te nemen naar het  Myajima eiland. Het eiland is o.a. zeer gekend voor zijn oesterkwekerijen. Zoals er bij ons op de kermissen frietkramen en worstenbakkers staan, staan daar evenveel kraampjes met geroosterste oesters.  Zo heb voor het eerst in mijn leven op mijn nuchtere maag 3 geroosterde oesters verorberd.

Uiteraard is de rode Tori die in het water staat hét monument voor foto’s. Voor mij persoonlijk was de Daisho tempel het hoogtepunt. Neem die hoogte ook maar letterlijk, want als je deze tempel wenst te bezoeken moet je er wel wat trappen voor over hebben. De Daisho tempel is een heel tempelcomplex,  hoe hoger de tempel gebouwd is hoe mooier deze wordt.

Met een temperatuur van 30 graden vraag ik me toch af wat die monniken in lang vervlogen tijd ( toen er nog geen bouwmaterialen waren zoals op heden ) toch in hun hoofd haalden om de toeristen het zo lastig te maken ? Misschien heb ik vandaag wel hierdoor mijn hemel verdiend !

De avond sluit ik af met een restaurantbezoek. Uit eten  is helemaal niet zo duur als ik dacht. De concurrentie is ook hier moordend. Overal hangen kaarten met foto' s, het enige dat ik kan lezen zijn de cijfers in yen.  Zoals gewoonlijk laat ik me verrassen met het menu van de dag. Algauw geraak ik aan de praat met een koppeltje dat een beetje Engelse praat. Als antwoord op hun vraag wat ik in Hiroshima kom zoeken , antwoord ik de geschiedenis van de atoombom. Vreemd, maar de Japanners weten er zelf niet veel over. Ze weten alles over de Berlijnse muur en de val ervan, maar van de atoombom weten ze weinig af. Het is precies alsof hun voorouders dit willen verdringen uit hun geheugen. Pas de laatste 10 jaar, sinds er zoveel "toeristen" op afkomen wordt het in het lesprogramma opgenomen. Aldus het verhaal van de toevallige ontmoeting.  Het werd een heel gezellige avond.  Toen we afscheid namen kreeg ik te horen dat mijn maaltijd door hen betaald werd. Dit zonder enige uitwisseling van namen of adressen . 

tafelgenoten

Morgen vertrek ik naar Kyoto.

Hiroshima

De avond sluit ik af met een restaurantbezoekje in de buurt van mijn logement. Een restaurentje met Japanse allure. De meeste bezoekers zijn redelijk jong . In het midden van de tafels zijn metalen platen die aangesloten zijn op een soort verwarmingssysteem. Alles wordt klaargemaakt door jonge koks in het midden van de zaak. Met veel gelach en geroep maken ze alles klaar op een grote metalen plaat.

De menukaart kon ik niet lezen en zij verstonden geen Engels. Het enige wat ze verstonden was dat het niet spicy mocht zijn. Ik liet hen de keuze. Met andere woorden : de dagschotel. Eerst een bordje gebakken zalm, vervolgens een soort pannenkoek, gevuld met groenten en een soort pasta. Het was lekker, mogelijks kom ik morgenavond hier terug.

Hiroshima

Hiroshima - getuigen van het bombardement

Vandaag verlaat ik Osaka. Het metrostation is in de ochtenddrukte een echte mierennest. Duizenden mensen stappen van het ene ondergrondse metrostation naar het andere. Allen netjes gekleed, met gehaaste stap. Niemand praat. Het geluid lijkt op het getrappel van een heel grote paardenkoers. Bij de kruising van het ene station met het andere lijken ze precies op computergestuurde poppetjes. Elk houdt zijn eigen tempo aan en toch lopen ze niet tegen elkaar aan.

Het was eventjes zoeken tot ik in het juiste metrostation vond waar ik mijn ( in België ) gekochte railpass kon omwisselen voor  het echte 14-daagse treinticket.

354 km verder en 82 minuten later kom ik op mijn bestemming aan. Het metro –bus systeem is hier alweer anders.  Ditmaal moet ik een soort tram nemen om mijn hotel te bereiken. Ondanks dat er hier bijna niemand  Engels praat  vind toch hulp voor het vinden van nieuw hotel.

Voor het eerst slaap ik een Rykon, een hotel in Japanse stijl. Veel moet je je daar niet bij voostellen. In onze normen is dit een kale kamer, met een zeer laag tafeltje met daaromheen wat kussens. De vloer is bekleed met een soort rietmatten en in het hoekje liggen er enkele matten met een donsdeken. Er is wel airco en ik heb mijn eigen toiletvoorzieningen. 

Hiroshima, het doel van dit bezoek zegt alles in de benaming. Algauw sta ik voor de Atom Bomb Dome. Er staat een ingetogen massa volk. Enkel het geklik van de camera’s en krekels verstoren de stilte.  In ditzelfde groot park ( het Peace Memorial park ) is het Peace Memorial Museum. Ik vind geen woorden om deze geschiedenis te beschrijven. Een geschiedenis die nooit had mogen bestaan : 350.000 burgers verloren op verschrikelijke wijze het leven. Moeders, vaders, kinderen. De restanten die in dit museum te bezichtigen zijn spreken boekdelen. Bij het buitenkomen begint het te regenen en de hemel is grijs, vreemd maar passend bij dit gebied.